zeist > column.php?nr=35641&stuurdoor

Column

 
 
16 oktober 2018

Domineesbriefje 91

Naarmate we ouder worden…. Nee, laat ik voor mezelf spreken. Naarmate ik ouder word, neemt de melancholie toe. Melancholie bekroop mij (begin 70) in hevige mate toen ik een column van Bert Keizer las (Trouw, 12 oktober 2018). Keizer (begin 70) analyseerde op zeer beeldende wijze een gesprek van Frits Spits (begin 70) met theoloog Carel ter Linden (85 jaar) in het radioprogramma De Taalstaat (6 oktober 2018). 
Onderwerp was het nieuwe boek van Carel ter Linden Bijbelse miniaturen. Het gaat over de Bijbel, die ons dagelijks leven nog steeds raakt, over bijbelse verhalen die van grote invloed zijn geweest op onze cultuur. Verhalen die niet het exclusieve bezit zijn van de kerk, maar behoren tot het cultureel erfgoed van onze samenleving. Daarover kwam Ter Linden aan het woord in de uitzending.
Keizer: ‘Ik hoor in zo’n gesprek hoe twee tijdsgewrichten, twee spreekstijlen ook, elkaar nog een laatste keer begroeten.’ Ter Linden spreekt ‘enigszins plechtstatig’, ‘heeft wat tijd nodig om zijn woorden aan het rollen te brengen’. Frits Spits stopt hem regelmatig af, wil opschieten.
Maar het is niet alleen een kwestie van tempo en spreekstijl. Dat beseft ook Keizer: ‘wat ik vooral hoorde was een herfst die doorklonk in de rustige redeneertrant van Ter Linden. Hoezo herfst? Nou, ik had het gevoel dat hij iets kostbaars wilde behoeden voor een naderende winter.’ 
Ik lees het op een warme dag in oktober 2018. Ik huiver, ben bang voor een koude winter, maar wil blijven geloven in een lente, met levendige verhalen, met nieuwe frisse taal, taal van toekomst. Een taal die de mist van de melancholie verdrijft.


Voor meer columns zie het columnoverzicht

  Meer informatie   Facebook   Twitter   ANBI-register Doopsgezinde Gemeente Zeist
 
  contact maandblad sitemap
  routebeschrijving nieuwsbrief disclaimer
  veelgestelde vragen inloggen  colofon
     
   
  © 2018 Doopsgezind.nl