zeist > column.php?nr=38025&stuurdoor

Column

 
 
9 januari 2019

Domineesbriefje 94

Moeten wij niet ook iets verklaren? Verwarrende dagen. Met al die vragen. We waren met een mooi gevarieerde afvaardiging uit Zeist in de Bethelkapel in Den Haag. Om solidair te zijn met het gezin Tamrazyan, een gezin dat daar een schuilplaats vindt. We zongen halleluja in alle toonaarden. Kon dat? Daar de lof zingen van de Eeuwige? Iemand zei het zo: ‘Wat me even van het hart moet: ik denk, ik voel bij Halleluja vrolijkheid, opgewektheid - terwijl dat in deze kerk geheel niet het geval is...’
En toch zongen we juist daar lofliederen. Om de moed er in te houden. Liederen van eeuwige liefde en trouw. Om de hoop op menselijkheid levend te houden. We hadden de tijd. Dus lazen we niet alleen Psalm 117, maar ook Psalm 118. ‘Loof de Eeuwige, want hij is goed, eeuwig duurt zijn trouw.’
De Eeuwige, van wie we weinig weten, maar van wie we niettemin allemaal een vermoeden menen te hebben. En dat pakt niet altijd goed uit. Soms ontaardt het zelfs in een brevet van anti-liefde.
We lazen daar in de Bethelkapel trouwens ook uit een brief van Paulus: ‘Jullie moeten elkaar vol liefde accepteren, tot eer van God. Want ook Christus heeft jullie allemaal vol liefde geaccepteerd’ (vert. Bijbel in Gewone Taal). Allemaal.
Die woorden kregen plotseling een bijzondere klank. Verder wil ik eigenlijk niks meer verklaren.


Voor meer columns zie het columnoverzicht

  Meer informatie   Facebook   Twitter   ANBI-register Doopsgezinde Gemeente Zeist
 
  contact maandblad privacy
  routebeschrijving nieuwsbrief disclaimer
  veelgestelde vragen inloggen  colofon
     
   
  © 2019 Doopsgezind.nl